ახლა, როცა ახალი პოლიტიკური ფიგურის გამოჩენასთან დაკავშირებული ეიფორია ცოტათი დაცხრა და საკითხი ვინ იქნება ივანიშვილის პარტიაში ჩაანაცვლა საკითხმა სად ვიყიდოთ კარგი ჩურჩხელა საახალწლოდ, გადავხედე განვლილ პოლიტიკურ სეზონს და მივხვდი თუ როგორ და რისთვის მოვიდა ბიძინა ივანიშვილი ქართულ პოლიტიკაში.
უჩვეულოდ მშვიდი და წყნარი შემოდგომა იდგა. აქამდე ოქტომბერ-ნოემბერი ოპოზიციის ხმაურიანი და არც თუ ისე ხმაურიანი ქუჩის აქციებით ხასიათდებოდა ხოლმე. ახლა კი თბილისის ქუჩებში ვერც საკნების ხერგილებს ნახავდი და ვერც საბჭოეთიდან შემორჩენილი კულტურის მოღვაწის მგზნებარე სიტყვას მოისმენდი. ქვეყანა მშვიდად ვითარდებოდა, პოლიტიკური პროცესები აქა-იქ თუ გაკრთებოდა ტელეეკრანზე და ერთი შეხედვით ყველაფერი ნორმის ფარგლებში იყო… თუმცა აქ არის ერთი „მცირე“ და არასასიამოვნო ნიუანსი, ჩვენი ჩრდილოელი მეზობელი, პირდაპირ ვთქვათ, არაკეთილმოსურნე მეზობელი, იმპერიული ამბიციებითა და ჩვენი ქვეყნისადმი აშკარად გამოხატული აგრესიული დამოკიდებულებით. მას საქართველოსთან მიმართებაში მხოლოდ ერთი მიზანი აქვს, არ დაუშვას მისი განვითარება, ხელი შეუშალოს მის თავისუფლებას, ჩართოს გაუთავებელ კონფლიქტსა და დაპირისპირებაში და სწორედ ამიტომ ჩანდა წლევანდელი შემოდგომის სიმშვიდე ასე უცნაურად, არადა ქვეყნის უმნიშვნელოვანეს არჩევნებამდე სულ რაღაც ერთი წელი რჩება და თითქოს ახლა უნდა ეაქტიურათ პოლიტიკურ პარტიებს. მაშ რატომ დუმან მეგაფონები? ამას რამდენიმე მიზეზი აქვს თუმცა უმთავრესი მაინც ალბათ ორია: პირველი ის რომ ნინო ბურჯანაძის უკანასკნელი ავანტიურა ისეთი კრახით დასრულდა ყველა ოპოზიციურად განწყობილ მოქალაქესაც კი გაუქრა ქუჩაში გამოსვლისა და ამგვარად რამის გაპროტესტების სურვილი და მეორეც რუსეთს კანდიდატურები გამოელია, ჯერ იყო და ლევან გაჩეჩილაძემ უმტყუნა, მერე ირაკლი ოქრუაშვილმა, ბოლოს იქამდე მივიდა საქმე ფსონს კინაღამ ზურა ნოღაიდალზეც ჩამოვიდნენ ხოლო ბურჯანაძის პოლიტიკურმა გარდაცვალებამ კი რუსული სათადარიგოთა სკამიც თითქოსდა ამოწურა… მაგრამ ეს ერთი შეხედვით.
5 ოქტომბერს გავრცელდა ინფორმაცია რომ ბიზნესმენი ბიძინა ივანიშვილი პარტიის შექმნასა და პოლიტიკური საქმიანობის დაწყებას აპირებს. ამაში თითქოს გასაკვირი არც არაფერია, მსოფლიო პოლტიკამ ბიზნესმენის პოლიტიკაში წასვლის პრეცედენტები მრავლად იცის, მაგრამ როგორც, თითქმის, ყოველთვის ახლაც საქართველოში განსაკუთრებულ შემთხვევასთან უნდა გვქონდეს საქმე.
ბიძინა ივანიშვილი საზოგადოებისათვის ორი რამით არის ცნობილი ერთი რომ ყველაზე მდიდარი ქართველია და მეორე რომ ფარული მეცენატია. პარადოქსულად ჟღერს საზოგადოებამ იცის რომ მავანი ფარული მეცენატია… მაგრამ ეს არ არის მთავარი ამ ისტორიაში. ივანიშვილი უკვე ცხრა წელზე მეტია საქართველოში ცხოვრობს და იგი ცოცხლად ალბათ მხოლოდ ოჯახის წევრებს ყავთ ნანახი, ფოტოც ფართო მასებმა აქამდე მხოლოდ ორი იცოდნენ: ერთი შორი კადრი შემთხვევით გადაღრებული სადღაც დარბაზში და მეორე ძვირფას კოსტიუმში გამოწყობილი მკაცრი და სოლიდური გამოეტყველებით. ამაშიც არაფერია საოცარი, ადამიანი უბრალოდ ასაციალური ტიპაჟია და არ უყვარს საზოგადოებაში გამოჩენა, მაგრამ მეორეს მხრივ რატომ ქმნის ასოციალური ადამიანი პარტიას? პარტია ხომ თავისთავად გულისხმობს პოლიტიკური აქტივობის აუცილებლობას? პოლიტიკური აქტივობა კი საზოგადოებაში გამოჩენასა და ხალხთან ურთიერთობას? მაშ ასე ასოციალური მილიარდერი ქმნის პოლიტიკურ პარტიას მაშინ როცა რუსეთს საქართველოში ყველა მხივ მოეცარა ხელი, დამეთანხმებით ასეთი რამ შემთხვევით არასოდეს ხდება ხოლმე. კი ბატონო შეექმნა რამე ფონდი, რამე საქველმოქმედო ორგანიზაცია, ხელოვანთა გაერთიანება ბოლოს და ბოლოს, მაგრამ პარტია და თან სწორედ ახლა, როცა შტილია ქართულ პოლიტიკურ სცენაზე, როცა ჩავარდა უამრავი რუსული პროექტი. თუკი პოლიტიკა მისი ოცნება იყო რატომ არ გააქტიურდა ივანიშვილი 2003-2004 წლებში როცა მას საკუთარი ტელეკომპანია მეცხრე არხი ჰქონდა, რატომ არ წავიდა პოლიტიკაში 2007 წელს როცა სააკაშვილის ხელისუფლება ყველაზე სუსტი ჩანდა? ეს გარკვეულ ეჭვებს აღძრავს.
ბიძინა ივანიშვილს ყველგან, ალბათ საქართველოს გარდა, რუს ბიზნესმენად მოიხსენიებენ, მისი ბიზნესის დიდი წილი ჯერ კიდევ რუსეთშია, და სწორედ აქ არის ძაღლის თავი დამარხული, ივანიშვილის პოლიტიკურად გააქტიურება რუსეთის ხელისუფლების ზეწოლით მოხდა, ეს უბრალო ულტიმატუმი იყო: შენ იწყებ პოლიტიკურ მოღვაწეობას და ამ საქმეს ახმარ შენს ულევ მატერიალურ რესურსს ან ემშვიდობები შენი ბიზნესის უდიდეს ნაწილსო… ანუ მარიო პიუზოს თუ დავესეხებით მას ისეთი წინადადება შესთავაზეს რაზეც უარი ვერ თქვა ადგა და ფინანსურ კეთილდღეობაზე გაცვალა საკუთარი სამშობლოს ინტერესები. იმ დღეებში კიდევ ერთი საოცარი დამთხვევაც მოხდა, რუსეთის, აგერ უკვე მერამდენედ, მომავალმა პრეზიდენტმა, ვლადიმერ პუტინმა, სულ ახალი იდეა გააჟღერა ევრაზიის კავშირის შექმნასა და მასში ყველა ყოფილი საბჭოთა კავშირის რესპუბლიკის მიწვევის შესახებ, ისტორია გამეორებას ლამობს თითქმის ასი წლის შემდეგ კიდევ ერთი ვლადიმერი კიდევ ერთი საბჭოთა კავშირის შექმნას ცდილობს და სწორედ ამ დროს, საქართველოში ბიზნესმენი და მეცენატი ბიძინა ივანიშვილი, რომელზეც უამრავი ლეგენდა დადის და რომლის ქველმოქმედების ისტორიებსაც ლამის თაობიდან თაბას გადასცემენ ხოლმე მცირე, მაგრამ მაინც შულავერის კომიტეტის შექმნას ცდილობს… თუმცა მეორეს მხრივ თუ ვიქნებით ოპტიმისტები შეიძლება ვთქვათ რომ ეს ყველაფერი დამთხვევაა, უბრალო დამთხვევა.
მერე ვიფიქრე მოსვლით კი მოვიდა მაგრამ რა უნდა გააკეთოს ბიძინამ პოლიტიკაში მეთქი, არ დავიზარე გადავხედე მის ყველა საჯარო გამოსვლას მის ყველა წერილს და სიმართლე გითხრათ ვერ მივხვდი რის გაკეთებას აპირებს, ყველა კონკრეტულ კითხვაზე შეეხება ეს ეკონომიკას, გეოპოლიტიკას, რუსეთთან ურთიერთობის დალაგებას თუ ევროსტრუქტურებთან დაახლოებას ბიძინას და ბიძინელებს არ აქვთ პასუხები, ან პასუხობენ რომ ამაზე მუშაობს ექსპერტთა ჯგუფი, სიტყვამ მოიტანა და მრჩება შთაბეჭდილება რომ ივანიშვილის ექსპერტთა ჯგუფი უკვე ყველა საკითხზე მუშაობს, დილით ათქვეფილი კვერცხის ომლეტი ჭამოს თუ თოხლოდ მოხრშული კვერცხი ამაზეც ექსპეტები ფიქრობენ ხოლმე თუმცა მათ მუშაობასთან ჩვენ ხელი არა გვაქვს და ისევ ბიძინას საქმიანობას დავუბრუნდეთ. სამაგიეროდ ბიძინამ მშვენივრად იცის რომ ომი 2008წლის აგვისტოში რუსეთთან საქართველომ დაიწყო; რომ ნატო კი კარგია მაგრამ ისეთი შორი პერსპექტივაა მის რიგებში გაწევრიანება რომ ამაზე ფიქრსაც არ აქვს აზრი; რომ პუტინი არც ისეთი ცუდია და შეიძლება დემოკრატიული რეფორმებიც კი გაატაროს. შეიძლება ვინმეს ეფიქრა ეს შეცდომები საკმარისია რომ პოლიტიკაში ახლად ფეხშედგმული, თუნდაც მილიარდელი, პოლიტიკოსი უკანვე გააბრუნოს და სამუდამოდ მოუკლას პრემიერმინისტრობის სურვილიო, მაგრამ ივანიშვილი ასე არ ფიქრობდა ამის შემდეგ მან მაესტროს ეთერში ფილოსოფიაზე და ფსიქოანალიზზე ისაუბრა, ფილარმონიაში „ქართული ოცნების“ დაფუძნების ყრილობა ჩაატარა და პოლიტიკური გვამების გამოფენა ჩაატარა, ისე რომ ყრილობა კი არა მაიკლ ჯექსონის ეპოქალური მუსიკალური ვიდეო „ტრილერი“ მეგონა ასე რომ ამავე ყრილობაზე, ივანიშვილისავე სიტყვას, რომელიც მან ბორძიკ-ბორძიკით წაიკითხა, თუ დავესესხებით „ქართული ოცნების“ სლოგანი თავისუფლად შეიძლება იყოს დავიბრუნოთ წარსული. მოკლედ ბოლომდე გაურკვეველია რა უნდა გააკეთოს ბიძინამ პოლიტიკაში, ან საერთოდ რა ფასეულობები და ღირებულებები აქვს … ხუთანახევარი მილიარდის გარდა. ეს ყველაფერი კიდევ ერთ ეჭვს აჩენს: არ უნდა ბიძინას არანაირი არჩევნების მოგება, მას უნდა არჩევნების შემდეგ რაც შეიძლება ბევრმა პარტიამ დაიწყოს ყვირილი რომ არჩევნები გაყალბდა, ამიტომ იკრებს ამ თითოკაციან და თითოპროცენტიან პარტიებს… მერე კი მერე მოხდეს რაც მოსახდენიაო ფიქრობ ოლიგარქი. კიდევ ბევრი რამეზე შეიძლებოდა დაწერა, მოზარდი შვილების პოლიტიკაში ჩართვაზე, მედიაზე თავდასხმაზე თუ არც ისე სუფთა წარსულსა და არც ისე პროფესიონალ სტაფზე, მაგრამ ჩვენს დროში ვრცელ ტექსტებს ბევრი არ კითხულობს, ცხოვრების სწრაფ ტემპს და მოუცლელობას აბრალებენ, ერთს კი დავამატებ ივანიშვილის როგორც პოლიტიკოსის ბედი ახლა და აქ არ წყდება, მისი ბედი მოსკოვში ბალოტნაიას მოედანზე დეკემბრის ბოლოს ან კიდევ მარტში რუსეთის პრეზიდენტის არჩევნებზე გადაწყდება.

კოკაკოლის საწყისებთან

1885 წელს( ზოგი ვერსიით 1886 წლის 8 მაისს) ფარმაცევტმა ჯონ პემბერტონმა გამოიგონა ერთი შეხედვით არაფრიტ გამორჩეული გაზიანი სასმელი კოკაკოლა, იმ დროს ამერიკული ბაზარი სავსე იყო გაზიანი სასმელებით და ხალხს ჯეროდა რომ ზოგი მათგანი სამკურნალოც იყო, მაგალითად დრ. პეპპერი პოტენციის საუკეთესო გამაუმჯობესებლად მიაჩნდათ, რა გასაკვირია რომ პემბერტონმაც კოკაკოლა როგორც თავის ტკივილის საწინააღმდეგო უებარი საშუალება ისე შექმნა, ამასთან ფარმაცევტი ამტკიცებდა რომ სასმელი ნებისმიერ ნერვულ აშლილობას შველოდა და დრ. პეპპერის არ იყოს იმპოტენციასაც მკურნალობდა. თვთონ ჯონ პემბერტონი ომის ვეტერანი იყო და ბრძოლებში მიღებულ ნაიარევებს მორფინით იამებდა, მაგრამ მას შემდეგ რაც აღმოაჩინეს რომ კოკას ფოთლებისაგან შესაძლებელი იყო ტკივილგამაყუჩებელი და მატონიზირებელი ნივთიერების მიღება, რომელსაც მისმა აღმომჩენმა ალბერტ ტიმენმა კოკაინი უწოდა, პემბერტონმა გადაწყვიტა იმ დროისატვის უსაფრტხოდ მიჩნეულ ამ ნარკოტიკზე გადასულიყო და მეტიც იგი ხალხისტვისაც შეეთავაზებინა. სახელწოდება კოკა კოლა პემბერტონის ბუხჰალტერმა ფრენკ რობინსონმა მოიგონა და თავისი ლამაზი კალიგრაფიიტ ფურცელზე გადაიტანა, სწორედ რობინსონის დაწერილი სიტყვა კოკაკოლა გახდა მისი სავაჭრო ნიშანი რომელიც დღემდე არ შეცვლილა. თუმცა კოკაკოლა თავიდანვე წარმატებული არ ყოფილა, იგი ჯორჯიის შტატატის ქალაქის ატლანტის აფთიაქში იყიდებოდა და მთელი წლის განმავლობაში დღეში საშუალოდ ცხრა მყიდველი ჰყავდა და შემოსავალი ხარჯებზე ნაკლები იყო, მაგრამ ეს მხოლოდ დასაწყისი გახლდათ და რადგან პემბერტონი ამერიკელი ფარმცევტი იყო და არა ქართველი ბიზნესმენი მოთმინებით დაელოდა როდის დაიწყებდა მსი გენიალური გამოგონება მოგების მოტანას შედეგმაც არ დააყოვნა და უკვე მეორე წლიდან კოკაკოლა მომგებიანი გახდა. 1888 წელს კოკაკოლის გამოშვების ლიცენზია პემბერტონისაგან ბიზნესმენმა ასა გრიგს კენდლერმა იყიდა და 1892 წელს დაარსა The Coca-Cola Company რომელიც დღემდე აწარმოებს და ყიდის კოკაკოლას.

დაპირისპირება პეპსიკოლასთან

სადაც კოკაკოლაა იქ ყოველთვის არის პეპსიკოლა, პეპსი კოკას მუდამ კუდში მისდევს და ის მუდამ მასთანაა, თუმცა ეს ყოველთვის ასე არ ყოფილა. პეპსიკოლა როგორც სასმელი 1895 წელს შეიქმნა, რადგან პეპსის ისტორიას ისე კარგად არ ვიცნობ როგორც კოკაკოლის ისტორიას, ხშირ შემთხვევაში ვარაუდიტ შემოვიფარგლები ხოლმე, ასე მაგალითად, ალბათ პეპსი თავიდანვე იყო ჩაფიქრებული როგორც კოკას კონკურენტი რადგან მაში კოკაინი არ შედიოდა და ამიტომ ამ სასმელ სუსფთა სინდისით ბავშვებსაც სთავაზობდნენ, ეს იყო პირველ დარტყმა კოკაკოლისათვის, თუმცა ვითარება სულ რაღაც ათ წელიწდში გამოსწორდა. 1890იანი წლებიდან საზოგადოებრივი აზრი კოკაინის მიმართ შეიცვალა უარყოფითისკენ, არ ვიცი შეიძლება ამაში პეპსის ხელიც ერია. 1903 წელს კი გაზეთმა ნიუ იორკ ტრიბუნი დაწერა გამანადგურებელი სტატია რომ სწორე კოკაკოლაა დამნაშავე იმაში რომ ადგილობრივი ზანგები, დატვრენენ რა ამ ნახევრადნარკტიკული სასმელით, თავს ეხმოდნენ თეთრკანიენბსო, ესევც მეორე დარტყმა იყო კოკალისათვის მაგრამ როგორც მოგახსენეთ ვითარება სულ რაღაც ორ წელიწადში გამოსწორდა 1905 წლიდან კოკაკოლას შემადგენლობაში აღარ შედის კოკაინი, ანუ რეცეპტი თითქმის იგივეა, ერთი წილი კოლას ნაყოფი და სამი წილი კოკას ფოთლები, ოღონდ ამჯერად კოკას ფოთლები “გამოწურული” იყო და კოკანს ღარ შეიცავდა, ასე რომ პეპსის ერთადერთი უპირატესობა, უსაფრთხოობა ბავშვებისათვის წარსულს ჩაბარდა. ამის შემდეგ მთელი ოთხმოცი წლის განმავლობაში პეპსი კოკაკოლას უკან მისდევდა და ვერაფრით ასწრებდა, თქვენ გაინტერესებთ რა მოხდა 1980 წელს? მაქამდეც მივალთ. ამ ოთხმოცმა წელმა კი კოკაკოლის უპირობო ლიდერობით ჩაიარა, მისი ქარხნები ნაცისტურ გერმანიაშიც კი მუშაობდა. თუმცა სამოციან წლებში პეპსიმ დიდი გარღვევა მოახდნა, საბჭოთა კავშირში მსოფლიო გამოფენა ტარდებოდა, რომელსაც რიჩარდ ნიქსონც დაესწრო, პეპსიკოლას იმჟამინდელი პრეზიდენტი(სამწუხაროდ სახელი არაფრით მახსენდება) ნიქსონის მეგობარი იყო, ხოდა თხოვა მეგობარს მეგობრულად, იქნებ რამენაირად მომიხერხო ხრუშოვი პეპსიკოლით ხელში დამიფიქსიროო. ასეც მოხდა ხრუში არამარტო პეპსით ხელში დაფიქსირდა არამედ 25 წლიანი კონტრაქიც გააფორმა ამ კომპანიასთან და პესპსი კოლა საბჭოთა კავშირში კოლას ექსკლუზიური მიმწოდებელი გახდა. საპასუხოდ კოკაკოლამ ჩინეთის ბაზარზე შეაღწია, პეპსიმ დარტყმა სამხრეთამერიკაზე მიიტანა… ამასობაში კი დადგა 1985 წელი, კოკაკოლის ასი წლისთავი ახლოვდებოდა, ალბათ კომპანიის ხელმძღვანელობა დაინტერესდა რანაირად უწევდა კონკურენციას პეპსი კოკას დაკომპანიის შიგნით ე.წ. ბრმა ტესტი ჩაატარეს, ანუ კოკაკოლას თანამშრომლებს გაასინჯეს ორივე სასმელი ისე რომ არ უთხრეს რომელი რომელი და იყო ჰკითხეს აბა ომელი უფრო მოგეწონათო, შედეგი დამანგრეველი აღმოჩნდა, კოკაკოლას თანამშრომლების თითქმის 80%მა პეპსი აირჩია! კომპანიის ხელმძღვანელობა ერტი შეხდვით ერთადერთ სწორ გამოსავალს მიაგნო, შეცვალეს კოკაკოლის გემო და დაარქვეს ახალი კოკაკოლა, ტუმცა ამ გადაწყვეტილების შედეგი კატასტროფული აღმოჩნდა, კომპანიაში ათასობით წერილი მივიდა აღშფოთებული მომხმრებლებისგან რომლებიც მწარმოებლებს ამუნთებდნენ ეს რა ჰქენითო? ზოგი იმასაც იწერებოდა ამას ჯობდა გეთქვათ ღმერთი არ არსებობსო, წერილებს კიდევ აიტანდა კა მაგრამ იმას რაც ამ ცვლილებას რალურად მოყვა თავმოყვარე კოკაკოლელები ვერაფრიტ გადაიტანდნე, ისტორიაში ერთადერთხელ პეპსიკოლამ კოკაკოლას გადაუსწრო გაიყდვებში, სასწრაფოდ მიიღეს გადაეყვეტილება და უკვე 1986 წელს დააბრნეს ძველი კოკაკოლა, რომელსაც კლასიკური კოკაკოლაო მიაწრეს და ყველაფეი თავის ადგილას დაბრუნდა, კოკა ლიდერი პეპსი მუდმივი მეორეადგლოსანი.

და ბოლოს

რამდენიმე საინტერესო ფაქტი კოკაკოლას შესახებ თავიდან ოკაკოლა იყიდებოდა როგორც ჩვენ ლარიძის წყლები, ანუ ჩამოსხამდნენ სიროფს და მერე გაზიან წყალს უმატებდნენ, კოკაკოლა უამრავი არომატით გამოდიოდა, ვანილიტ, ალუბლით და ასე შემდეგ
1894 წლიდან კოკაკოლა უკვე ბოთლებში ჩამოასხეს ხოლო 1955ში ქილებში
კოკაკოლის ბოთლის დიზაინის შემქმნელმა, რომლის სახელიც ახლა არ მახსოვს ერთხელ განაცხადა: ქვეყნად ორი სრულყოფილი ჭურჭელი არსებობს, კვერცხი და კოკაკოლას ბოთლი. დალევდა ახლა კაცი ცივ კოკაკოლას!

საბჭოეთი ჩვენს გულებში:

მოგეხსენებათ გული სიყვარულისთვის არის განკუთვნილი, თუ არ მოგეხსენებათ, ყოველ შემთხვევაში ასეა საზოგადოდ მიღებული დასავლურ კულტურებში ტორემ ესკიმოსები ამ საკითხზე რას ფიქრობენ დანამდვილებით ვერ გეტყვეით, ხოდა რადგან ეს ორგანო გარდა იმისა რომ სისხლს ტუმბავს იმგვარად რომ მთელს სხეულს მიეწოდოს, აგრეთვე სიყვარულისას ჩქროლდება ხოლმე. სწორედ სიყვარულით არის აჩქროლებული საშუალო სტატისტიკური ქარტველის გული საბჭოეტის მიმართ, მავანნი შემედავებიან, ცხრა აპრილს გამახსენებენ, დისიდენტებსაც მომაგონებენ, მაგრამ ფაქტი ფაქტად რჩება დაბრძანდით ნებისმიერ ქართულ-ტრადიციულ სუფრაზე და ადრე თუ გვიან საუბარი მივა იქამდე თუ რა კარგი იყო მაშინ, ერთად ვიყავით როცა… რა კარგი იყო როცა ფული ყველას ჰქონდა, როცა საჭმელი არავის უჭირდა… რა კარგი იყო როცა შეგეძლო უფასო სექსი რუს გოგონასთან ბიჭვინთაში… რა კარგი იყო ჯარში რომ უბატონოდ ხმას ვერავინ გცემდა…  მერე ირგვლივ მიმოიხედეთ და ორმც წელს გადაცილებული თანამეინახეების თვალებს დააკვირდით, მათში უსათუოდ დაინახავთ მონატრებას, ხოდა სადაც მონატრებაა იქ სიყვარულიც არის.

საბჭოეთი ჩვენს ტვინებში:

საშუალო სტატისტიკური ქართველი კვლავ საბჭოურად აზროვნებს. ოღონდ საბჭოურად არა კარგი გაგებით(კი, კარგი გაგებით საბჭოურიც შეიძლება არსებობდეს)არამედ ყველაზე უერესით რაც კი შეეძლო ბაბუა ლენინს წარმოედგინა. ქართველების უმრავლესობას ჰგონია რომ პასუხისმგებლობა ღმერთმა ყველა სხვა დანარჩენისთვის შექმნა, რა ხიბლავდა ქართველ ადამიანს საბჭოთა კავშირში, ალბათ უპირველესად ის რომ სხვა იღლებოდა მის მაგივრად გადაწყვეტილების მიღებით და შესაბამისად შეცდომისათვისაც სხვა დაისჯებოდა. სწორედ ამ ტვირტისგან გათავისუფლებაა უნიშვნელოვანესი დღესაც, რომელიღაც ამერიკულ ფილმშიც მინახავს პატიმარს ციხიდან გაქცევა რომ არ უნდა, რა ვაკეთო გარეთ, აქ უკვე იმდენი ხანია ვზივარ აქაურ ცხოვრებას უკეთ ვიცნობ ვიდრე ცხოვრებას თავისუფლებაზეო, ასეა საშუალო სტატისტიკური ქარტველიც, მას არ უნდა ციხიდან გასვლა, იქ, ციხეში, უფასო საჭმელია, არანაირი პასუხისმგებლობა არ გაკისრია და ზედამხედველბთანაც კარგი ურთიერთობა გქონდა, ასე რომ საშუალო სტატისტიკური ქართველი ფიქრობს: დაე სხვამ იწვალოს თავისუფლებით, მე აქ ვიქნები ციხის განცხრომში.

საბჭოეთი ჩვენს სულებში:

აქ თითქოს ყველაზე რთულადაა, საქმე, თითქოს საბჭოთა კავშირის ცხოვრებაში სულისათვის და რელიგიისათვის ადგილი აღარ რჩებოდა, მეტიც ეს ორი რამ, საბჭოთა კავშირი და რელიგია ურთიერთგამომრიცხავი ცნებებიც კი უნდა იყოს, მაგრამ არც მთლად მასეა საქმე. მივყვეთ თავიდან. მოგეხსენებათ რა სიმძაფრით ებრძოდა ხელისუფლებაშ მოსვლის პირველ წლებში საბჭოთა ხელისუფლება რელიგიას, გვახსოვს ძველი შავთეთრი კადრები სადაც ულვაშიანი ბოლშევიკები ამაყად ანგრევდნენ ეკლესიებს, შეუარცხყოფდნენ ხატებს, ამსხვრევდნენ ჯვრებს და ასე შემდეგ. ბებიების მონაყოლიც ახსოვს ზოგიერთს “მებრძოლ ათეისტთა კავშირზე”, ევროპული ზღაპრებიდან საბჭოურ ენაზე(ნებისმიერზე) თარგმანში ამოღებული, ლოცვები, ღმერთი და ხანდახან ანგელოზებიც კი ხოდა, მოოულოდნელად გაქრა ეს ყველაფერი, აგრესია საგრძნობლად შემცირდა, მეტიც საერტოდ გაქრა, თუ არ ჩავთვლით აღდგომის ღამეს ილუზიონში გშვებულ “ლედი კარატეს” რათა ხალხი ეკლესიაში კი არ წასულიყო ილუზიონისტვის ეყურებინა, ოხ როგორ მეცოდება ოთარ შეფიაშვილი(ილუზიონის წამყვანი) ახლა როცა ეს ყველაფერი მახსენდება, არ გინდა ლედი კარატეს კინემატოგრაფიულ ღირსებებზე ისაუბრო?! მაგრამ ეს სხვა თემაა, მოდიტ დავბრუნდეტ საბჭოთა სულიერებაში, რომელშიც ნელნელა გადაიზარდა ქართული მართლმადიდებლობა(ალბათ არა მარტო ქართული და არამარტო მართლმადიდებობა მაგრამ, მოდით,  ამჯერად ამით დავკმაყოფილდეთ), სხვა რა ვიფიქრო როცა ნათლად ვხედავდი რომ ათეისტურ საბჭოთა ხელისუფლებას და რელიგიის მსახურტ გასაყოფი აღარაფერი ჰქონდათ. თუმცა ეს ყველაფერი მხოლოდ თამამი ვარაუდები შეიძლება იყოს და მე პირადად ვერაფრით დავმატკიცებ ამ ორი რამის სიმბიოზს. ამიტომ ამ საკითხს მეორე მხრიდან მვუდგები, გავიდა დრო, საქარტველომ თითქოს თავისუფლება მოიპოვა, ყოველ შემთხვევაში იურიდიულად მაინც, ქარტველმა ხალხმა მიიხედ – მოიხედა და… ირგვლივ ვეღარავინ დაინახა ვისაც გააღმერთებდა, თაყვანს სცემდა და ვისგანაც კერპს შექმნიდა, ჯერ ზვიად გამსახურდიასგან დააპირა კერპის შექმნა, მაგრამ აქ არ დაცალდათ, შევარდნაძე კერპობისთვის ზედმეტად ნაძირალად ეჩვენა, მერე მიშა… აქაც რაღაც ბოლომდე არ იყო გარკვეული და ბოლოს შეგვრჩა სრულიად საქარტველოს კათოლიკოს-პატრიარქი ილია მეორე, უკანასკნელი დიდი საბჭოთა ავტორიტეტი, ქართველი მრევლის კოლექტიური არაცნობიერი(თუკი ასეთი რამ საერთოდ არსებობს) მძლავად ამუშავდა, ილია მეორე იდეალური კანდიდატი იყო, იგი საბჭოტაც იყო და მართლმადიდებლურიც სწორედ ასე დაიკავა ჩვენი სულები საბჭოეთმა.

მოკლედ გავიმეორებ რომ საბჭოეთი ცოცხალია, ჩვენს გულებში, ტვინებში და სულებში. შემთხვევიტი არ არის სათაურში ცნებების განლაგებაც რადგან, სამწუხაროდ, საბჭოთა საქართველო ებრძვის ქარტულ სახელმწიფოს და არა პირიქით, არადა მონობიდან თავის დაღწევის სახელმძრვანელო ყველას ცხვირწინ გვაქვს ე პირდაპირ ბიბლიაში წერია, როგორ გამოიყვანა მოსემ ებრაელები ეგვიპტიდან და როგორ ატარა 40 წელი უდაბნოში იმისატვის რომ აღთქმულ მიწაზე მონების თაობა არ შესულიყო ჩვენ კი რა ვქენით? გამოვედით ეგვიპტიდან და შორს წასვლას ვერ ვბედავთ, უდაბნოსი გვეშინია თუ სხვა რამ მიზეზია არ ვიცი, ვდგავართ ცოტა შემაღლებულ ადგილას და სევდიანი თვალებით გავყურებთ ეგვიპტეს, შემდეგი თაობაც ასე იდგება და იმის შემდეგც ტუ ვინმემ არ შეუძახა ამ ხალხს: ტყუილად ნუ კარგავთ ძვირფას დროს, სწრაფად აღთქმული მიწისკენ!

განმართება, მარტალია ლუდი ყველა მამაკაცს არ უყვარს, მაგრამ ვისაც უყვარს მისთვის ლუდის რაოდენობა პირდაპირპროპრციულია გარემოს სამოთხეობის ხარისხის, ან მეორენაირად ლუდის კონცენტრაცია ერტ კვადრატულ მეტრზე უდრის სამოთხის კონცენტრაციას ამავე ფართობზე. არსებობს მამაკაცთა მეორე კატეგორია, მამაკაცები ვისაც ლუდი არ უყვართ, მაგრამ მათ აუცილებლად ეყვარებათ უფასო ლუდი, რადგან ის უფასოა, ეს სითხე კი ისეთი დამუღამებადი რამაა, საჭირო რაოდენობის შემთხვევაში, ბოლოს და ბოლოს მამაკაცების ეს მეორე კატეგორია პირველ კტეგორიაში გადავა

2.    ქალები იოლად უნდა ებმებოდნენ და მალე ათავებდნენ

არსებობს ლეგენდა რომ მამაკაცებს, როგორც პირვეყოფილი მონადირეების ღირსეულ შთამომავალთ, იოლად შესაბმელი ქალები არ მოსწონთ, ამ ლეგენდას ხშირად, კერძო საუბრებში თვითონ მამაკაცებიც ადასტურებენ, რაც ხელს გვიშლის დავადგინოთ ლეგენდაა ეს ლეგენდა თუ არაა ლეგენდა ეს ლეგენდა. მე ვფიქრობ რომ მამაკაცი თავისი ბუნებით ზარმაცია, მილიონობით წლების ნადირობისაგან დაიღალა და ახლა დასვენება სჭირდება, ამიტომ რაღა თქმა უნდა იოლად შესაბმელი ქალი უნდა ერჩივნოს ძნელად შესაბმელსა და საწვალებელს და თუ მაინცდამაინც იმ მონადირის ინსტიქტს დავიუდებტ საფუძვლად ქალების შებმას, იმ ჩვენს შორეულ წინაპარას როგორ ფიქრობთ იოლად მოსანადირებელი ნადირი ერჩივნა თუ რთულად? მე პირველი მგონია. რაც შეეხება მეორე საკითხს, აქაც არსებობს ერთი ლეგენდა რომ ნამდვილ მამაკაცს სულ ფეხებზე უნდა ეკიდოს ქალი გაათავებს საეთოდ თუ არა, მაგრამ გულის სიღრმეში, ოღონდ ძალიან ღრმად, ნებისმიერი მამაკაცი ფაქიზი და გულისხმიერია, აგრეთვე მზრუნველიც არის და რაღა თქმა უნდა მას ურჩევნია ქალმაც გაათავოს სექსის დროს, მაგრამ რადგან, როგორც ზემოთ აღტვნიშნე, მამაკაცი თავის ბუნებიტ ზარმაციოა, რაღა თქმა უნდა ურჩევნია რომ ქალმა რაც შეიძლება მალე გაათავოს… თანაც ეს ფაქტი ისე გიზრდის მამაკაცურ თვითშეფასებაააას.

3.    ტელევიზორი პატრონის დაძინებისას თავისით უნდა ითიშებოდეს, ტაიმერის დაყენების გარეშე.

ტელევიზორი მამაკაცის მეგობარია, ჭკვიანია, არ ითხოვს მასტან ლაპარაკს, მაგრამ თუ დაელაპარაკები არანაირ აგრესიას არ ამჟღავნებს შენს მიმართ, არის მრავალმხრივი, ჭკვიანიც, მხიარულიც, ლამაზიც ამიტომ ასეტ მეგობარს გაფრტხილება სჭირდება, არ შეიძლება მისი მთელი ღამით ჩართული დატოვება, არადა როცა გეძინება პულტზე თითის დაჭერამაც შეიძლება ძილი გაგიტეხოს, ამიტომ უნდა ითიშებოდეს ტელევიზორი ტავისით მამაკაცი ჩაძინებისთანავე, ჭკვიანმა ხალხმა(ალბათ იაპონელებმა) ამისათვის მშვენიერი რამ მოიგონეს ე.წ. ტაიმერი, ანუ დააყენებ რომ ტელევიზორი ერთ საათში გაითიშოსო და გაითიშება ერთ სათში, ეტყვი ნახევარ საათშიო გაითიშება ნახევარ საათში, მაგრამ ვაი თუ შენ ნახევარ საათზე დააყენე და ერთ საათში გეძინება? რა უნდა ქნა? წინასწარ ხომ ვერ გათვლი როდის ჩაგეძინება, ამიტომ „ტელევიზორი პატრონის დაძინებისას თავისით უნდა ითიშებოდეს

4.    აუცილებლად უნდა არსებობდეს ცალი წინდის სახლში მოტანის სამსახური

წინდა უპირველესი მამაკაცური პრობლემაა, უფრო სწორად ცალი წინდა, როცა ერთი ყოველთვის თავის ადგილას დევს ხოლმე, მეორე გამუდმებით სადღაც ქრება თან ისე, რომ გადამდგარი ჯაშუშივით, მისი პოვნაც პრაქტიკულად წარმოუდგენელია. რა უნდა ქნა? ახალი წყვილი რომ აიღო ესე იგი უნდა აღიარო რომ ძველი გასარეცხია, აღიარებიდან გარეცხვამდე კი ერტი ნაბიჯიც არაა, ასე რომ საუკეთესო გამოსავალია, ყოველ დილით ლამაზი, ასევე ლამაზ უნიფორმაში გამოწყობილი გოგონა მოდიოდეს და მეორე ცალი ზუსტად ისეთივე წინდა მოჰქონდეს.

5.    ყველა თამაშს უნდა იგებდეს

და ბოლოს მამაკაცი აზარტულია, მაგრამ ზარტი მაშინ უფრო მძაფრად გამოვლნდება როცა აგებ და რადგან მამაკცს არ აქვს იმდენი დრო რომ ითამაშოს და ითამაშოს, იმიტომ რომ პირველ სამ პუნქტს ყურადღებ არ მოაკლდეს უბრალოდ ნებისმიერ თამაშს უნდა იგებდეს, მოიგებს ერთს, ორს, სამს და ბოლოს მობეზრდება.

აი სულ ეს არის საჭირი იმისათვის რომ მამაკაცმა თავი სამოთხეში იგრძნოს, ბევრია?